نایف بن عبدالعزیز جانشین شاه عربستان ایران را تهدید کرد که در صورتی که جزایر را به امارات پس ندهد به ایران حمله کرده و با جنگ آنها را پس خواهد گرفت. (قابل توجه کسانی که تشریف می برند عربستان و جیب عربها را پر از پول می کنند).

جالب است بدانید که آیت الله خمینی در سال 1362 به دلیل این که پلیس عربستان به ایرانی ها توهین کرد مراسم حج را تحریم کرد تا عربستان مجبور به عذرخواهی شد.

سایت سفارت امارات در ایران

سایت اتحادیه عرب

سایت سفارت ایالات متحده امریکا در ایران

صفحه فیس بوک وزارت خارجه ایالات متحده امریکا

سایت و صفحه فیس بوک سفارت عربستان

در کنار فاحشه گری زنان که دیرینگی به قدمت تاریخ دارد و در ایران طی سی سال اخیر نیز به شکل غیررسمی شاهدش بوده ایم، در واقعه ای عجیب طی سال های اخیر پدیده «فحشای مردان» رنگ جدی به خود گرفته و این رویه نه در میان گروهی معدود از زنان دارای سنین بالا، بلکه حتی در میان برخی دختران جوان مشتری دارد و این مسئله اگرچه ذره ای مورد توجه قرار نگرفته، اما وسعتش بیش از آنچه در حال وقوع است، عوارض وحشتناکی در پی خواهد داشت.
 ایران زمین، نیاوران، فرشته و... برخی مجموعه های ورزشی یا تفریحی و پاتوق های شمال و شمال غرب تهران مناطقی است که «پسربازی» را بیشتر می توان شاهدش بود. اما مسئله آنجا جالب می شود که مسئله از پسربازی نیز فراتر می رود و عده ای در مقابل دریافت پول یا معادل آن، با دخترها برای امور و روابط خلاف اخلاق همراه می شوند و در واقع عملاً عنوان «مردان فاحشه» را شایسته خود می سازند.
 اگرچه چنین روابطی نیز مسبوق به سابقه بوده و حداقل در پنج دهه اخیر نمی توان منکر وجودش شد، ولی مشخصاً آنچه در گذشته رخ می داد، ارائه چنین پیشنهادهایی از سوی زنان میانسال و دارای سنین حداقل چهل سال و با متوسط پنجاه سال بود و این اتفاق نیز به شکل محدودی در حال وقوع بود و مردان نیز حتی از طیف دانشجوی شهرستانی و نظایر اینها که ویژگی خاص جز مردانگی نداشتند، می شدند. این بار اما شرایط به کلی تغییر یافته و متوسط سن دختران و یا زنان جوان مطلقه ای که چنین پیشنهادهایی می دهند، به شدت کاهش یافته و به لحاظ کمی نیز شواهد حکایت از افزایش شدید چنین رفتارهایی دارد که در نوع خود اتفاق منحصر به فردی است.
 این طیف در ایران مشخصاً در پی شرکای جنسی مذکری هستند که از چهره و اندام و کلام مناسبی برخوردار باشد تا در محافل دوستانه شان نیز برای داشتن چنین پسری پز دهند و از این گربه خانگی به عنوان طالب خود یاد کند، حال آنکه داستان چیز دیگری است و در واقع پسر در حال خالی کردن جیب دختر یا دریافت مکرر هدایای گرانقیمت است که دختر نیز می داند صرفاً برای حفظ این شخص و نه صرفاً بابت علاقمندی و دوستی دختر و پسری خرج می کند. پسران این طیف نیز برخلاف گذشته عمدتاً دانشجویان شهرستانی که مشکل هزینه دارند یا مردان ساده نیستند و عموماً جوانان دارای اندام های فیتنس با چهره های خاص هستند که حداقل جزو طبقه متوسط تلقی می شوند.
 جالب آنکه طیف دخترهای مشتریان این مردهای عمل آمده در باشگاه های بدنسازی نیز لزوماً فاقد چهره یا فیزیک مناسب نیستند و برخلاف تصور، بخش قابل توجهی از این دختران جوان از چهره مناسبی برخوردار بوده و حتی تحصیلات دانشگاهی نیز دارند، اما مشخصاً حتی نمی خواهند به میزان تعهد نیم بندی که در دوستی دختر و پسر نیز به وجود می آید نیز پایبند باشند و در اصل انگیزه محوری این طیف دخترها تنوع طلبی بیش از حد است که حتی به رفتار خلاف اخلاق در مدت طولانی با یک شخص نیز قانع نیستند!
 در این میان هرچند مردان فاحشه درآمد به مراتب بهتری از بودن با زنان میانسال دارند اما با توجه به ویژگی ها و جذابیت دختران خواهان این مسائل، حضور با زنان جوانان را ترجیح می دهند.
 این نوع فحشا هرچند هنوز وسعتی قابل رقابت با فحشای مردان نیافته که شرحش در میان مردم دهان به دهان بچرخد، اما به نظر می رسد با توجه به تغییرات ساختار اجتماعی ایران این اتفاق وسعت یابد.
 در شرایط کنونی بخش اعظم دانشجویان دختر بوده و این نسبت نیز روز به روز در حال افزایش است و همچنین اقبال بیشتر کارفرمایان به کارمندان زن که حتی در خصوص میزان حقوق نیز نسبت به مردان انعطاف پذیرند، دختران به سرعت و سهل الوصول تر از مردان جوان می توانند به استقلال مالی دست یابند و در مقابل مردانی به کثرت این بانوان باقی نمی مانند که بتوانند با تحصیلات معادل و شغل مناسب و چهره و اندام ایده آل پیشنهاد زندگی مشترک را بدهند، عملاً دختران در پی شرکای موقت زندگی می گردند که نیازهای مختلف شان را از جمله آنچه مورد اشاره قرار گرفت، تامین نمایند.
 طبیعتاً تغییر مداوم این شرکای نیز حس تنوعی طلبی (حتی اگر فاقد این حس باشند) را در گروهی از دختران به وجود می آورد و سرانجامش خانم هایی با خودروهای مدل بالا هستند که در برخی خیابان ها در پی مردانی با خودروهای چند ده میلیونی در پی مشتری خانم هستند! اینها بخشی از فساد در لایه های جامعه شهری به خصوص در پایتخت است که حتی برای برخی اقشار، باورناپذیر به نظر می رسد. اما این وضع تکان دهنده در کشورمان در حال وقوع است. هرچند مشابه آنچه ذکر شد در برخی کشورهای اروپایی آژانس هایی چنین خدماتی می دهند اما در ایران واقعاً اتفاق قابل هضمی نیست.
 به نظر می رسد ضروری باشد مسئولان در عوض اقدامات سلبی که چندان حاصلی در نهایت امر ندارد، درصدد اقدامات ایجابی برای تشویق واقعی جوانان (مردان) به ازدواج از طریق وام های "حداقل" پنجاه میلیون تومانی «آغاز زندگی» برآیند و همچنین برای ثبات زندگی هایی که بسیاری از آنها در نهایت به واسطه مشکلات مالی و اتفاقات نشات گرفته از آن همچون عدم فرصت یافتن مرد برای پرداختن به امور همسرش متلاشی می شود و آمارهای طلاق از روند وحشتناک آن خبر می دهد، وام های "حداقل" پنجاه میلیون تومانی «تثبیت زندگی» پس از گذشت دو الی پنج سال به جای پرداخت های بی اثری چون یارانه 70 هزار تومانی، به شکل گیری و بقای خانواده های ایرانی کمک نمایند.
 این هشدار را باید جدی گرفت که اگر همچنان در این حوزه غفلت صورت پذیرد، روزگاری نه چندان دور مباحث رسانه های ایران در خصوص همین فاحشه های مرد یا مواردی چون زندگی های بدون ثبت ازدواج و تعهد مردان و زنان که در غرب رایج بوده و در لحظه متلاشی می شود و در ایران نیز به صورت موردی زمینه وقوعش وجود دارد و نظایر این مباحث خواهد بود و البته اینها در آن روزگار مقدمه بیان منفی شدن نرخ رشد جمعیت و آمار بالاتر سقط جنین خواهد بود. باشد که مسئولان از هم اکنون مسئله را جدی تر بگیرند و این معضلات بین دستگاهی باقی نماند، چرا که اینها دقیقاً اساس مملکت را تشکیل می دهد و در بلندمدت می تواند هویت ایرانی را تا سطح نابودی پیش ببرد.

ادامه مطلب

همه‌چیز از تلسکوپ دست‌ساز عطا شروع شد. یک روز که سر کلاس فیزیک یکی از بچه‌ها سوالی پرسید که از فهم و سواد دبیر مربوطه بیش‌تر بود، دبیر شروع کرد به چرت‌ و ‌پرت جواب دادن که عطا هم بلند شد و شروع کرد اشتباهات دبیر را تصحیح کردن. طرف کمی که ادامه داد، دید که نه، حریف قدرتر از این حرف‌هاست و شروع کرد به گیر دادن به عطا که تو این اطلاعات را از کجا آورد‌ه‌ای، که بچه‌ها هم شروع کردند به حمایت از عطا و هر کسی چیزی گفت. یکی گفت «آقا عطا کلی واسه خودش گالیله‌ست» و یکی دیگر از ته کلاس داد زد که «آقا ما دیدیم، پونصد تا مجله‌ی خارجی تو کمدش داره» و چه و چه. این وسط‌ها یکی از بچه‌ها از دهنش پرید که «بله آقا، عطا یه تلسکوپ دست‌سازم داره.» این را که گفت، دبیر گیر داد که الا و بلا باید هفته‌ی دیگر تلسکوپت را برداری و بیاوری سر کلاس.
روبه‌روی دبیرستان ما یک آپارتمان چهارطبقه بود. خانواده‌ی طبقه‌ی بالایی یک دختر دبیرستانی داشتند که دل همه‌ی بچه‌های ما را برده بود. هر موقع روی ایوان می‌آمد، سی تا کله می‌رفت پشت پنجره، برای دید زدن. البته باید بگویم که طرف یک مادر گیر هم داشت، از آن حزب‌اللهی‌ها که نمی‌گذاشت دخترش جنب بخورد، از این خانم‌مجلسی‌های جانماز آب‌کش. دختر اما خودش مثل ما سروگوشش می‌جنبید. هرموقع توی کوچه با مادرش رد می‌شدند و ما داشتیم فوتبال بازی می‌کردیم، به‌محض این‌که متوجه می‌شد ما از بازی دست کشیدیم و خیره نگاه‌اش می‌کنیم، شروع می‌کرد با قر و قمیش راه رفتن و وادادن پایین چادرش، طوری‌که باد بخورد تویش و بچرخواندش و دل همه‌ی ما را یک‌جا با خودش ببرد. گرچه که همه‌ی این ماجراها چند ثانیه‌ای بیش‌تر طول نمی‌کشید و با اولین چشم‌غره‌ی مادرش، زود خودش را جمع و جور می‌کرد.
بالاخره عطا تلسکوپش را با خودش آورد سر کلاس فیزیک و بعد هم دبیرمان، کلی ماه را با آن تلسکوب دید زد و برای ما هم توضیحات خواب‌آوری داد که از آن‌ها هیچ نفهمیدیم. پس از آن نوبت این شد که یکی‌یکی با تلسکوپ ماه را نگاه کنیم. بابک که رفت پشت تلسکوپ، خودش را زد به خریت و برای یک لحظه آن را به‌سمت آپارتمان دختر چرخاند. همین اشاره کافی بود تا ماها همه‌چیز دست‌مان بیاید. کلاس فیزیک که تمام شد و زنگ خورد، با گروهی از بچه‌ها، پیمان را که مامور بیرون کردن دانش‌آموزها از کلاس بود خفت کردیم و با هزار جور وعده و وعید راضی‌اش کردیم اجازه بدهد ما ده نفر یکی‌یکی برویم تو و با تلسکوپ عطا ساختمان روبه‌رو را دید بزنیم. قرار گذاشتیم عطا اول از همه برود پایین که مشکلی برایش درست نشود، بعد هم ما به‌نوبت برویم تو و فقط هر نفر دو دقیقه دید بزنیم و نوبت را به نفر بعدی بدهیم. خود پیمان هم پشت در کشیک می‌داد.
باید بگویم که بعدن فهمیدیم که چون دبیرستان ما دو طبقه بود و آپارتمان دختر در طبقه‌ی چهارم قرار داشت، هر کدام از ما که پشت تلسکوپ می‌ایستاد، از آن بالا فقط کمر به پایینش دیده می‌شد. خلاصه دختر بعدازاین‌که دوسه نفرازبچه‌ها راپشت پنجره دیده وجریان رامتوجه شده بود،شروع کرده بود به عشوه آمدن و لوندی، اوضاع طوری شده بودکه نفرهای آخررا پیمان با لگدازکلاس بیرون می‌کرد تا نوبت به نفربعدی برسد. زنگ تفریح که خوردوبرگشتیم توی کلاس، همه داشتنددرباره‌ی این موضوع حرف می‌زدند. ساعت بعدشیمی داشتیم، دبیر شیمی جوان باحالی بود و همیشه زودتراز بچه‌ها سر کلاس حاضر می‌شد. حضوروغیاب بچه‌ها که تمام شد، ناظم در زد وباعصبانیت تمام آمد توی کلاس. ده دقیقه‌ای بیش‌تر طول نکشید که پاچه‌خوارهای کلاس همه‌چیز را لو دادندوما ده نفر و عطا و پیمان رفتیم دفتر، وقتی رفتیم تو، تازه فهمیدیم اوضاع خراب‌تر از آنی است که حتا بتوانیم تصورش را بکنیم.

تا رفتیم دفتر، مدیر شروع کرد زیر و بالای ماها را با فحش یکی کردن، بعد هم تهدید که چنین و چنان‌تان می‌کنم. راستش هنوز نفهمیده بودیم چرا این‌قدر عصبانی است. چند ثانیه ساکت شد و بعد به‌سمت ناظم رو کرد و گفت: «بگو حاج خانم تشریف بیارن تو!»
قیافه‌ی مادر دختر را که دیدیم، برق سه‌فاز از کله‌ی همه‌مان پرید، ولی باز هم نمی‌دانستیم دقیقن چه شده. مدیر به ماهاروکردوگفت: «اگه خودتون نگین کارکی بوده، همه‌تون رو ازمدرسه اخراج می‌کنم.»
پیمان که دید اوضاع دارد خراب می‌شود، گفت: «آقا ما به خدا کاری نکردیم فقط بعضی از بچه‌ها موندن یه‌کم بیش‌تر با تلسکوپ آسمون رو نیگا کنن.»
مدیر پرید وسط حرفش که: «آسمون توله‌سگ یا ناموس مردم رو؟» (بقیه در ادامه مطلب)

ادامه مطلب

شما هم اگر جزو افراد جويای كار باشيد، بدون شك هنگامی كه در ميان آگهی اشتغال نيازمندی‌های مطبوعات، آگهی هايی كه روی در و ديوار شهر جا خوش كرده‌اند يا در مراكز كاريابی وقتی كه رزومه كاری خود را ارائه می‌دهيد به چنين مواردی برخورده‌ايد.

در واقع در بسياری از موارد خانم‌های جويای كار برای به دست آوردن شغل پيش از متخصص و بيش از تحصيل بايد اين سه ويژگی را يا داشته باشند يا با توسل به راهكاری اين صفات را در خود ايجاد كنند. حقوق ناچيز، بدون بيمه، فرار از زير اجرای قوانين كار و تن دادن به آراستگی ظاهر به همان معنايی كه كارفرما می‌خواهد(بزك كردن)، انجام كار اضافه و خلاف شأن، همه و همه مواردی است كه دليل رخ دادنش را می‌توان در يك مفهوم كليدی پيدا كرد؛ «احتياج.»

اين شاغلان خوشحال نيستند

اولويت اشتغال برای دختران وارونه شده است

بيشتر هنرمندها به خاطر ظاهر هنرمند‌شده‌اند!

فرهنگ فاسد اشتغال

زوال اخلاق شغلی

وقتی تو این روزهایی که گذشت به شور و شوق و شادمانی که خیلی از مردم ما و به خصوص جوانان را فراگرفته بود بابت دریافت جایزه اسکار توسط یک ایرانی، نگاه می‌کردم و به این که این هیجان و شور به زودی با یه خبری یا اتفاقی فروکش می‌کنه و اون‌وقت دوباره چهره ما می‌شه مثل اون دو تا تصویر نمادین نمایش که اولیش با لب خندون و دومیش با لب‌های آویزون هست! با خودم فکر کردم که چطور می‌شه که ما این‌قدر کم احساس شادی و خوش‌بختی می‌کنیم؟ چرا این‌قدر این لحظه‌های شاد کوتاه و گذران هستند؟ اصلن برامون خوش‌بختی چه معنایی داره و چی می‌تونه مارو خوش بخت کنه؟ و چرا همیشه اون صورتک با لب‌های آویزون بیش‌تر دیده می‌شه؟
واژه «خوش‌بختی» شاید برای تمام دنیا یک معنا را داشته باشد اما این که هر فرد به آن چطور نگاه می‌کند و چه چیز را عامل خوشبختی‌اش می‌داند به اندازه تمام آدم‌های دنیا وسیع است.
این تعجب آور است که خوش‌بخت‌ترین مردمان دنیا نه در کشورهای ثروت‌مند زندگی می‌کنند نه توسعه یافته. اون‌ها مردمی هستند که شاید گاهی سقف بالای سرشان یا یک ظرف غذا به آن‌ها احساس خوش‌بختی بدهد و از همه مهم‌تر روابط اجتماعی انسانی که بین آن‌ها حاکم است می‌تواند این حس را تقویت کند.

اما ما ایرانی‌ها چرا کم‌تر احساس خوش‌بختی می‌کنیم؟برایمان خوش‌بختی چه تعریفی داره؟چرا در چشم جوان هابمان کم‌تر خوش‌بختی سوسو می‌زنه؟
و به راستی چه چیزهایی می‌تواند حس شادمانی از زنده بودن رو در ما ایجاد کند؟
واقعن چرا تنها هشت دقیقه حس خوش‌بختی در تمام زندگی سی ساله یک جوان؟ چرا یک جوان با وجود تمامی توان‌مندی‌هایی که دارد و پیروزی‌هایی که به دست آورده باید فکر کند که خوش‌بختی برای انسان مفهومی نمی‌تواند داشته باشه یا معتقد باشد که زندگی یک تراژدی است و لحظه‌های خوش‌بختی زمانی پیش می‌آید که نفهمی چه بلایی داره سرت می‌آد؟
شاید یکی از زیباترین مهارت‌های زندگی این باشه که یاد بگیریم چطور احساس خوش‌بختی بکنیم. یاد بگیریم چطور به دیگران حس خوش‌بخت بودن رو هدیه بدهیم. یاد بگیریم از شادی‌های کوچک خوش‌بختی‌های بزرگ بسازیم و شاید باید یاد بگیریم که سهم هر کدام از ما در خوشبختی به چه اندازه است …
و چه زیبا گفت «فروغ»:

“در اتاقی که به اندازه‌ی یک تنهاییست

دل من

به بهانه‌های ساده‌ی خوشبختی خود می‌نگرد

به نهالی که تو در باغچه‌ی خانه‌مان کاشته‌ای

که به اندازه‌ی یک پنجره می‌خوانند”

پیرزن هم قبول کرد. اما هیچ کس نمی‌داند که سال دیگر پیرزن توانست عمو نوروز را ببیند یا نه. چون بعضی‌ها می‌گویند اگر این ها همدیگر را ببینند دنیا به آخر می‌رسد و از آن‌جا که دنیا هنوز به آخر نرسیده، پیرزن و عمو نوروز همدیگر را ندیده‌اند.»

«در این شب‌‌‌گیر،

که چونین بر برهنه شاخه‌های این درخت برده خوابش دور

غریب افتاده از اقران بستانش، در این بیغوله‌ی مهجور،

‏

خوشا، دیگر خوشا حال شما، اما

‏سپهر پیر بد عهد است و بی‌مهر است، می‌دانید؟»

«کدامین جام و پیغام؟ اوه

‏ کوه‌ها .»

*****

زمستان گو بپوشد شهر را در سایه‌های تیره ‏و سردش،

در دور.

‏و پرواز پرستوها در آن دامان ابرآلود.

گوش آشناجویان.

‏

در این ده‌کور دورافتاده از معبر؟»

*****

‏

کدامین سوگ می‌گریاندت ای ابر شب‌گیران اسفندی؟

بیا با هم بگرییم ای چو من تاریک.»

سیمین دانشور، نخستین داستان نویس زن ایرانی به مفهوم مدرن، روز پنجشنبه ۱۸ اسفند ۱۳۹۰ و هم زمان با روز جهانی زن، در هشتم مارس ۲۰۱۲ در گذشت.
سیمین دانشور درسال۱۳۰۰ ازپدری پزشک و مادری نقاش که مدیر هنرستانی دخترانه بود، در شیراز به دنیا آمد و همراه با دو خواهر و سه برادرش در خانواده ای هنرپرور و روشنفکر در شیراز پرورش یافت.
سیمین سالهای ابتدایی و دبیرستان را در شیراز در مدرسه انگلیسی درس خواند و در امتحان نهایی دیپلم شاگرد اول کل کشورشد. دکترای ادبیات فارسی رادردانشگاه تهران تحت نظر استاد بدیع الزمان فروزانفر به پایان رساند و در این دوران بویژه ازمحضر استادانی چون دکتر فاطمه سیاح، غلامحسین بهمنیار و فروزانفر برخوردار بود. او همچنین از تشویقهای دکتر فاطمه سیاح بهره فراوان گرفت. نخستین داستانهایش را برای او می خواند و با تشویق و معرفی او بود که داستانهایش را برای نقد و بررسی به مدت یك سال نزدکسی میبردکه بعدها توسط جلال‌آل احمد درمی یابد که او صادق هدایت بوده است، که به گفته او «به دورازهرگونه مریدپروری، آثار ابتدایی یك دختر جوان را با حوصله نقد می‌كرده است.»
خانم دانشور سپس با استفاده از بورس فولبرایت در دانشگاه استانفورد به تحصیل در رشته زیبایی شناسی در ادبیات پرداخت و در همان زمان چند داستان کوتاه به زبان انگلیسی در آمریکا منتشر کرد. او از سال ۱۳۳۸ در در رشته باستان شناسی و تاریخ هنر در دانشگاه تهران تدریس می کرد و در سال ۱۳۵۸ بازنشسته شد.
خانم دانشور، همسر جلال آل احمد، نویسنده پر تاثیر دوران خود بود. اگرچه از این ازدواج فرزندی بوجود نیامد، اما در عوض خانم دانشور نیز همچون همسر خود میراث گران بهایی از آثار فرهنگی و هنری جهان را در زبان فارسی از خود برجا گذاشت.
سووشون، نخستین رمان سیمین دانشور، در سال ۱۳۴۸ و اندکی پیش از مرگ جلال آل احمد منتشر شد. این رمان در ایران با استقبالی عظیم روبرو شد و به زبانهای مختلف به ترجمه درآمد.
رمانهای دیگراوجزیره سرگردانی، ساربان سرگردان و کوه سرگردان هیچ یک به پای سووشون نرسیدند.
چندین مجموعه داستان کوتاه نیز از او باقی مانده است. مانند آتش خاموش، شهری چون بهشت، به کی سلام کنم، و پرنده های مهاجر. چند ترجمه نیز از او باقی مانده که همه در نوع خود از بهترین نمونه های ترجمه است.
خانم دانشور از نخستین و بهترین مترجمان آثار چخوف بود. از ترجمه های او می توان به سرباز شکلاتی نوشته برنارد شاو، دشمنان از چخوف، بنال وطن نوشته الن پیتون و ماه عسل آفتابی که مجموعه ای از داستان های کوتاه است اشاره کرد.
رمان سووشون اوکه درمیان دیگر آثارش اهمیت بیشتری دارد، برای اولین باردرادبیات فارسی به کاوش در پیچیدگیها و دشواریهای زندگی یک زن به عنوان شخصیت اصلی می پردازد . این رمان همچنین برای اولین بار در ادبیات ایران از زبان یک زن نقل می شود و وضعیت دشوار زن را در برابر مسئولیتش به عنوان همسر و مادر در شیراز دوران رضاشاهی نشان می دهد. اگرچه انتقادهایی فمینیستی بر این رمان وارد آمده، اما همچنان ارزش ادبی خود را حفظ کرده و جزو چند رمان مهم زبان فارسی است.
خانم دانشور همچنین درزمینه های غیر داستانی نیزکتابهایی منتشرکرده که برخی از آنهادر دانشگاه تدریس می شد. مانند مبانی استتیک، راهنمای صنایع ایران، شاهکارهای فرش ایرانی و غیره.
سیمین دانشور در دوران پیش از انقلاب در کنار جلال آل احمد از بنیان گذاران کانون نویسندگان و خود نخستین رئیس این کانون بود. خانه این زوج محل رفت و آمد و محفل روشنفکران و جوانان و شاعران و نویسندگان و ناراضیان اعم از مذهبی و غیر مذهبی و چپی بود.
سیمین دانشور پس از مرگ جلال این رویه را همچنان ادامه داد. اما در سالهای اخیر به دلیل تنهایی و پیری و بیماری جانب انزوا گرفت و کمتر کسی به دیدارش می رفت. می توان گفت که این بانوی نویسندگی ایران نیز چون بسیاری از هنرمندان دیگر این ملک، در انزوا و بی اعتنایی جامعه و حکومت، در نود سالگی به پایان زندگی خود رسید.

برای خواندن مطالب بیشتر درباره زندگی و آثار سیمین دانشور لطفا به ادامه مطلب بروید

ادامه مطلب

اما این مقاومت و ایستادگی چیست؟

ادامه مطلب